Even denken.... zal ik tot in de details treden of is dat niet voor al onze lezers geschikt :p.

Laat ik jullie de details besparen...

Op 29 september was ik uitgerekend en had ik een afspraak bij de gynaecoloog. Zij heeft ervoor gezorgd dat ik 's avonds weer in het ziekenhuis (CMC) terugkwam met beginnende weeën en met gebroken vliezen. Althans, dat dachten wij. Eenmaal in de verloskamer, na eerst een even wat flappen neer te leggen, konden ze geen gebroken vliezen constateren dus moesten we misschien weer naar huis. Gelukkig moest ik blijven omdat ons zoontje een dipje in de hartslag had laten zien. Ik moest wel naar de zaal gebracht worden en dus zou Stephan naar huis moeten. Godzijdank hadden we een lieve nachtzuster die eerst nog wel even wat anders ging doen voor ze me naar de zaal bracht. Want toen ze een uur later terugkwam waren de weeën toch behoorlijk heftig geworden en leek de bevalling wel op gang te komen. Al zei de zuster dat het nog wel heel lang kon duren, want hoe heftig de weeën ook voelden, het waren echt geen ontsluitingsweeën. Gek dat ik een tijdje later toch al 5cm ontsluiting had ;)). Rond die tijd kreeg ik ook een pijnstillingsprikje, want als ik die vrouw moest geloven moest ik nog heeeel lang die weeën opvangen. Een ruggenprik was niet mogelijk want 's nacht sliepen alle anesthesisten blijkbaar. Maar zo lang duurde het gelukkig niet meer. Na een uur was ons zoontje EZRA naar buiten gefloepst! Ezra Jonathan, die we beter Esau hadden kunnen noemen zo behaard als hij was.  Maar in het CMC noemen ze toch alle baby's broertje of zusje. Dan weten ze meteen dat het om de baby gaat en niet om de moeder en vaak weten de ouders nog geen naam. Sommige locals blijven de naam broertje of zusje bij zich dragen. :D

Een weekje voor Ezra's geboorte waren (O)Ma Bruijnis en Inge aangekomen. Zij pasten op Lisette toen wij in het ziekenhuis waren. We hebben met hun nog wat gezellige vakantieachtige dagen gehad. Samen naar het strand geweest en een paar keer lekker uit eten! Inge had geruild met Opa's ticket. Opa zag het allemaal niet meer zo zitten; reizen met dat corona-gedoe. We hopen Opa Bruijnis snel weer op te kunnen halen van het vliegveld samen met Oma, wanneer ze gevaccineerd zijn.

Een paar dagen na Ezra's geboorte kwamen O(Ma) Pasta en Opa Pasta ook op kraamvisite. Een halve week hadden ze dus overlap. "Pasta" is trouwens een samenvoeging van Mama's en Jan's achternaam. Wat een gezelligheid en wat een heerlijkheid om familie om ons heen te hebben in de kraamtijd. En Goddank waren ze er ook in tijden van nood! Lisette had een flinke snee in haar voorhoofd opgelopen door tegen de metalen stoelpoot aan te vallen. Het bloed gutste eruit, de wond moest geplakt worden in het ziekenhuis. Toen we Mama belden, was ze er binnen een minuut ons bij te staan. Zij ging met Stephan en Lisette mee naar het ziekenhuis. Dat ging via de huisarts (voor verwijzing), naar de apotheek (voor pijnstilling) waar de systemen platlagen naar de Spoed Eisende Hulp (inmiddels meer dan 2 uur later, het blijft wel de Carib)... . Wat een narigheid was dat zeg, Ezra was nog niet eens 2 weken oud. Mama mocht niet mee naar binnen bij de SEH en we zouden net gaan avondeten. Dus ze moesten ook nog heel lang zonder avondeten doen en arme Lisette was moe en hongerig. Maar hield zich sterk!

We waren heel blij en dankbaar met de komst van de opa's en oma's met hun gezelligheid en cadeautjes! En het koken en afwassen!! :D

We kregen naast familie ook wat "Curaçaose" vrienden op kraamvisite!

Midden november hebben we Opa Palland van het vliegveld gehaald! Ook hij kwam om zijn pasgeboren kleinzoon te ontmoeten en natuurlijk Lisette en ons. We zijn o.a. nog heerlijk met z'n allen naar het strand geweest. Erza's eerste kennismaking met de zee!

Zo dat was deel twee van de inhaalslag alweer, tot de volgende keer maar weer =)