Het was een koude maandagochtend in januari, toen de verhuizers om kwart voor acht bij ons aanbelden. Ik had net broodjes gesmeerd en Stephan was nog druk bezig met spullen in onze auto's laden, spullen die de verhuizers niet mochten meenemen. Vier mannen stapten naar binnen. In de woonkamer vroeg ik ze; "hoe gaan jullie te werk?" We moesten ze een rondleiding geven en vertellen wat wel en niet mee mocht. Geordend als we zijn hadden we briefjes met 'NIET' geplakt op de items die moesten blijven. Zaterdag en Zondag waren we al druk geweest met de koffers inpakken en de laatste dingen uitzoeken zodat ons huis en de inboedoel klaar waren voor de verhuizers. Het stressniveau lag deze dagen wel behoorlijk hoog!

Maar toen de verhuizers eenmaal bezig waren, konden wij relaxen. We boden ze een bakkie pleur aan, die we niet konden zetten, want ook de koffiemachine was al geleegd. Gelukkig kwamen ma P. en pa B. een thermoskan koffie brengen voor de verhuizers.  Toen we constateerden dat we verder echt niks konden doen, zijn we lekker de stad in gegaan voor koek, zopie en een lekker broodje. We liepen door het park, naar de stad met de vele poorten en kerken. We genoten nog even vollop van al deze mooie plekjes. Voor de lunch liepen we, over de gezellige markt, naar de Rabobank om de laatste bankzaken te regelen. Eenmaal weer thuisgekomen was alles al bijna ingepakt! Nog even inladen en rond half 3 reden de verhuizers alweer weg! Ons achterlatend in een leeg huis, wat een raar gevoel en wat ging dat snel. Blijkbaar hadden we toch niet zoveel spullen in huis.

Dinsdag was het tijd voor de grote schoonmaak samen met Ma P. Broer Justin kwam helemaal uit Groningen voor het nemen van afscheid en hielp nog een handje mee. Wat waren we aan het einde van de dag moe. Het nachtbraken van Lisette hielp dan ook niet echt mee. Aan het einde van de middag waren de sleutels van de auto's en ons huis ingeleverd. #huisloos, #autoloos en ik ook nog #werkloos..

In alle vroegte ging de volgende dag de wekker naast onze logeerbedden bij hotel Bruijnis. Tijd om op te staan en dan toch echt naar Curacao te vliegen!
Een groot aantal lieftallige familieleden kwam ook naar Schiphol om ons uit te zwaaien. Samen gingen we nog gezellig een bakkie doen bij Crossroads, waar we foto's en filmpjes maakten en met gemengde gevoelens bij elkaar waren.
De koffie was op... Dus werd het toch echt tijd voor de knuffels en de tranen. Door de security heen. Nooit geweten dat zelfs baby's daar gefouilleerd worden! Voordeel van een kind mee hebben is wel dat je als eerste mag boarden.
Alles verliep gelukkig voorspoedig! Dat is altijd toch een beetje spannend en afwachten. Maar alles ging vlotjes, we stonden al op de taxibaan todat... "This is your captain speaking: we have a problem with the engine..." Uiteindelijk gingen we terug naar de gate om een startmotor te laten fixen. Al met al was het bijna 3 uur later toen we eindelijk opstegen! Lisette deed tussendoor even een powernap op de arm, want haar bedje mocht pas aan de muur worden opgehangen als we in de lucht waren. Gelukkig bleef ze vrolijk tijdens de vlucht en palmde ze iedereen om ons heen in met haar viertandige glimlach en haar gezwaai... Na een lange reis zijn we gelukkig veilig aangekomen!

Op vliegveld Hato Curaçao haalde een vriendin ons binnen. Eenmaal bij ons nieuwe huis waren blij met wat we zagen! Het was nog mooier dan we ons herinnerden en we hadden gezien op foto's. We hadden het huis dan ook maar 5 minuutjes bekeken toen we in Oktober op het eiland waren. Lisette (de nieuwe vriendin op Curaçao) had boodschappen voor ons gedaan en in onze koelkast gezet. Moe van de reis konden we dus meteen nog even genieten van een lekker soepje. De volgende dag waren we te lui om de koffers uit te pakken, dus hebben we wat gechilled in de hangmat en een beetje rondgehangen op onze veranda. Wat een prachtig plekje!

Vrijdag waren we al weer wat actiever en gingen we 's ochtends vroeg zelfs hardlopen! Rondjes op het park! Baantjes trekken in het zwembad kon er ook nog wel achteraan. Doordat we zo vroeg op waren was er zelfs nog zeeën van tijd over om nog naar het strand te gaan! Wat een leventje! Hopelijk kunnen we daaraan wennen ;)