Het dagelijks leven van een huisvrouw op Curacao... De wereld aan plavuizen hier, dus als je de rompertjes van Lisette niet al te vies wilt hebben is het vegen en dweilen geblazen. En dat is vegen met de bezem die je hebt, een klein flutbezempje dus. Wasjes worden gedraaid, buiten in een houten hokkie waar de wasmachine staat. Dan zijn er ook nog de regeldingetjes die me van de straat houden; simkaart kopen, inschrijven bij een dokter, boodschappen doen, bloed prikken, Stephan brengen en ophalen. Eten koken hoort hier ook bij mijn dagelijkse bezigheden. Vaak bereid ik het eten (grotendeels) voor - nog voordat ik Stephan ophaal. Zo wilde ik weer eens rijst met zelfgemaakte kerriesaus maken. Alleen zaten in de bloem die ik wilde gebruiken kleine kriegelbeestjes. (De bloem was nog in oktober gekocht en opgeslagen bij Marcel en Lisette.) Gelukkig was de vriendin van de buurvrouw zo aardig om een pak bloem mee te nemen van de super, ze ging toch nog boodschappen doen. Naast kriegelbeestjes zijn er gelukkig ook mooie beestjes te zien hier om het huis. Papegaaien, kolibries, leguanen, blauwstaart hagedissen, vlinders en de honden van de buren.

In de weekenden gaan we lekker naar het strand. We hadden wat gratis strandjes opgezocht en gingen er één uitproberen. Het was niet echt een bountystrand, maar wel met veel locals, wat we leuk vinden en er stonden picknicktafels. Dus het was meer gezellig even bij de zee zitten dan een echte stranddag. Aangezien het zaterdag was gingen we een patatje halen (old habbits die hard, zoals Stephan al schreef). Dit keer bij de Frietboetiek in plaats van bij snackbar Barneveld. Ze hadden er zelfs Joppiesaus! Helaas was deze meer oranje dan geel en pittiger.

Zondag 26 januari gingen we naar de gereformeerde kerk waar een baby werd gedoopt. De dienst werd in het Papiaments gedaan, vertaald in het Nederlands. Naderhand konden we een lekker zelfgemaakt taartje mee-eten. Helaas moesten we wel op tijd naar huis om te lunchen. 's Middags hadden we namelijk een afspraak met André en Agaath, voor een kennismaking. Zij zijn de leiders van stichting De Open Poort, in Soto. We hadden afgesproken op het strandje Playa Lagun. Maar ja, hoe zien ze eruit. Ik ging dus maar op een groepje kinderen af, die leken bij de Open Poort te horen en gevraagd naar André en Agaath. Waarop één van de meisjes me bij Agaath bracht. André was in een diep gesprek met een paar toeristen. Er werd voor mij een zelf meegebrachte stoel aangeschoven en ranja ingeschonken. Stephan en Lisette kwamen er later ook bij zitten. André vertelde vooral veel over de stichting en over Soto. Wat een ellende; kids die niet 3x per dag eten krijgen en als ze eten is het voornamelijk ongezond. Ze hebben geen fatsoenlijke kleren. Naar elkaar schreeuwen en slaan is normaal. Gaan niet naar de tandarts, en dus rotten de tanden weg in hun mond. En naar school gaan mag, als je geen zin hebt ga je niet. De ouders zitten onder de bomen en doen verder niks. Meerdere gezinnen leven in kleine huisjes. Waaronder veel tienermoeders. Verantwoordelijkheid voor je kind wordt graag afgeschoven op een ander. Heel indrukwekkend allemaal. André vervolgde zijn verhaal bij hun thuis, waar alles van de Open Poort ook plaatsvindt. Een mooi groot huis met een mooie grote tuin eromheen, waar de kinderen kunnen spelen. Een gebouwtje op het erf wordt gebruikt voor huiswerkbegeleiding. Bij de Open Poort krijgen ze uit school te eten en moeten ze hun tanden poetsen, wat ze niet gewend zijn... De kinderen zeggen geen "dank je wel" omdat ze geloven dat ze er recht op hebben. Volgens hun zijn de rijken rijk omdat ze meer krijgen van de bank. Dus als je de kinderen iets geeft, vinden zij dat ze eigenlijk meer zouden moeten krijgen, want ze krijgen niet zoveel van de bank. Vanuit huis krijgen ze geen liefde, normen en waarden, en ook geen hoop voor een betere toekomst mee.
Waarvoor wij er nou waren? Om te kijken of en wat ik voor de Open Poort zou kunnen betekenen. Het blijkt vooral nodig te zijn om zo jong mogelijk al met die kinderen bezig te zijn en ze onder je hoede te hebben. Nog voordat ze thuis of door de omgeving verpest worden. Dus er moet baby- en peuteropvang komen. Alleen het idee is er, verder nog niets... Ik moest het allemaal even laten bezinken, alles overwegen en ervoor bidden. Voors en tegens; ik zou wat moois kunnen betekenen voor de kinderen van Soto, maar het is wel een uur rijden vanuit ons huis en onbetaald, pittig werk.

Die week daarop werd ik uitgenodigd voor heel wat anders, maar welkome afleiding. Of ik mee wilde naar een dansfeest, met een collegaatje van Stephan en een clubje dames. Daar ga ik geen nee op zeggen! Het collegaatje wilde met elkaar de avond ervoor de T-shirts (entreebewijs) versieren maar had er zelf thuis niet de ruimte voor. Onze veranda en huis werd gastadres voor de pre-party! Één en al gezelligheid met drinken, hapjes, muziek en veel lijm, scharen, glitters en steentjes. Het daadwerkelijke feest, een "Jump-in", op zaterdag was net zo geslaagd! Het is onderdeel van het Tumba Festival; Tumba is een muzieksoort. Er zijn verschillende groepen die die muziek en liedjes maken. Op zo'n Jump-in -deze heette Takitin- treden de verschillende groepen op, afwisselend op één podium. Ik heb uren staan dansen op een mooie open lucht locatie, 'Landhuis Brakkeput Mei Mei'. Bij de ingang kon je een gadget uitzoeken; een mini mouse lichtgevende strik/haarband, een hoed, of een lichtstaaf. Ik koos voor de lichtstaaf, waar lekker mee gezwaaid werd. Ik was alleen naar het feest toe gereden en zou daar 2 van de 8 dames ontmoeten, de rest kwam later. Maar ik wist niet of ze al naar binnen zouden gaan, dus ik stond voor de ingang een tijd te twijfelen of ik daar bleef wachten of alvast naar binnen zou. Na een tijdje wachten toch maar naar binnen gegaan. Even later kwamen de andere twee dames ook binnen! Het was nog redelijk rustig. Maar uiteindelijke werd het stampvol, de T-shirts waren uitverkocht!

Blue Monday... Ik had niet gedronken maar ik had maandag wel een kater, een sociale kater. Zondag had ik een gezellige stranddag met Stephan en Lisette. En dan is het weer maandag, zit je weer thuis... Geen zin om iets te doen en me daar vervolgens weer schuldig over voelen. Deze week ging ik ook even langs het CB voor een afspraak, Lisette moest namelijk de 11 maanden prikjes. Tot nu toe zijn dat soort dingen wel makkelijk te regelen. Alleen de Vergunning van Rechtswege en dus de Sedula (lokale identiteitskaart) aanvraag en bankrekening schieten nog niet op hier!

Zaterdag weer lekker naar ons favoriete strand geweest, Cas Abou. Heerlijk genoten van het mooie natuurschoon. Tijdens het snorkelen weer vele mooie vissen gezien en zelfs een soort gespikkelde aal. De volgende dag gingen we eens ergens anders kerken, Iglesia Bida Nobo. We hadden op het op internet opgezocht en hij zou 9.00 beginnen. Onderweg zocht ik via maps.me waar hij zat en er bleken er meerdere te zijn, ook één in de buurt. Impulsief als ik soms kan zijn, stelde ik voor daar naartoe te gaan. Bij de "loods met een kruis" aangekomen waren er nog maar een paar mensen. Tegen de tijd dat het 9 uur was, waren er nog steeds niet meer mensen bijgekomen, wat ik vreemd vond. Dus even nagevraagd, bleek dat de kerk pas om 10.00 begon... Zit je dan met je goeie gedrag. We besloten om maar even naar huis te gaan, Lisette even op bed te leggen en vervolgens weer naar die kerk te gaan als het wel tijd was. Het was een echte lokale dienst. We hebben Lisette naar de crèche gebracht vanwege de 'hopi' decibellen. Alles was in het Papiaments, goed om dat een beetje op te krikken zo. Tegen de tijd dat de preek begon, een dik uur later, kwamen er meerdere mensen vragen of we vertaling nodig hadden. Een vrouw vertaalde de preek goed voor ons. Na een uurtje preek luisteren was dan de dienst (eindelijk) afgelopen.

Dinsdag moest ik bloedprikken voor de schildklier in het nieuwe ziekenhuis. Eerst moest ik me inschrijven en kreeg ik een ponspasje. Daarna was het wachten, wachten en nog eens wachten. Tot ik eindelijk aan de beurt was om mijn labformulier af te geven. En... je raadt het al... weer wachten. Tussendoor gingen de lichten regelmatig aan en uit. Wat bleek nou? Er was een totale black-out op het hele eiland. En in het ziekenhuis had de generator het moeilijk om het over te nemen. Op de spoedeisende hulp en de OK enzo was alles wel goed gegaan, maar bij het lab konden ze me niet verder helpen tot de black-out verholpen was. Ze adviseerden mij om een straat verderop te gaan prikken, waar een zelfde lab zat en ze wel een goed werkende generator hadden. Ik was bang dat ik weer een tijd moest wachten. Maar ik kon zo doorlopen via een smal gangetje naar een kantoortje waar een vrouw zat en ik meteen geprikt kon worden. Opweg naar huis deden de stoplichten het natuurlijk ook niet, opletten geblazen dus! De supermarkten waren wel open en draaiden op genaratoren. Het leek of iedereen zich daar in de koelte van de airco en de nabijheid van eten verzamelde. Lisette gaat trouwens gewoon overal mee naartoe en die vindt het allemaal wel interessant en ze geniet van alle aandacht. Die aandacht kreeg ze ook op het CB de volgende dag. Van een 1-jarig Antilliaans charmeurtje. Hij gaf Lisette een paar dikke 'brassa's' en een kus op de mond!

Zaterdag 8 februari was de boot met onze inboedel al aangekomen, de HSL Nike. Dat moesten we natuurlijk even checken! Dus zijn we naar de haven gereden en naar Ford Nassau met uitzicht over de haven en Punda.

Woensdag 12 februari kregen we te horen dat onze inboedel vrijdag al zou aankomen bij ons thuis! Wouw, dat is eerder dan verwacht!

De avond voor Valentijnsdag gingen Stephan en ik heerlijk uit eten bij PirateBay. Waar we op het strand zaten, vlakbij de zee, van de prachtige zonsondergang genietend. De zon ging onder, de lampjes en kaarsjes gingen aan en het heerlijke eten werd vlot opgediend. Lisette lag gewoon thuis in haar eigen bedje. De buren hadden de babyfoon. Ze hadden een makkelijk oppasavondje, Lisette sliep gewoon door!

Vrijdag 14 februari was dan de grote dag! Onze spullen werden geleverd!

En nu is het verhaaltje eindelijk out... Ayo!