Ik ga op en reis en neem mee...
- vier zware koffers,
- een buggy,
- drie strandlakens,
- zonnebrillen,
- een rugzak vol oude gewoontes.
We zijn nu al twee weken op Curaçao en ja er is veel veranderd maar toch ook heel veel hetzelfde gebleven.

Vorige week maandag begon mijn werkweek hier op Curaçao. Ik werd warm welkom-terug geheten op het hoofdkantoor van BearingPoint Caribbean. Ons bezoek in oktober leek al weer lang geleden. En al had ik de resterende maanden in Nederland gewoon doorgewerkt, dit voelde toch als een tweede start bij de nieuwe werkgever.
Voor de meesten begint de werkdag rond half 8. Tussen 7 en half 8 worden de kinderen naar school gebracht en dan gaat men door naar het werk. Alles gebeurt hier met de auto, het eiland is niet ingesteld op fietsers of voetgangs, en dus sta je om 7 uur in de file. Maar voor Nederlandse begrippen zijn alle afstanden klein, en is de file relatief kort. Ik kies ervoor om pas tegen 8 uur weg te rijden, dan ben ik binnen 20 minuten op het werk. Op het werk is het gewoon lange broek, overhemd en zelfs een vest aan (want de airco draait op standje vrieskist). Maar eenmaal thuis gaan gelijk de korte broek en slippers weer aan. Het blijft een tropisch eiland🌴.

Auto + chauffeuse voor kantoor BearingPoint Caribbean

Ons huisje is eigenlijk een vrijstaande villa-bungalow. Met een enorme veranda, 2 slaapkamers en 2 badkamers - volgens het Amerikaanse model: ieder slaapkamer zijn eigen badkamer. Maar net als 'thuis' moet ook hier het huishouden gebeuren, en dan is meerdere (bad)kamers weer wat minder gunstig. En het moet hier misschien wel grondiger en vaker dan thuis, want we willen absoluut geen ongedierte (lees: kakkerlakken). Dus alle etensresten worden direct opgeruimd en alles goed sluitend verpakt. Bij gebrek aan een dweilstok, schaatst Annieke - a la Pipi Langkous - met twee dweilen onder haar voeten door het huis. Tot groot vermaak van Lisette. Ook is eten in de auto er niet meer bij. We kregen al horrorverhalen van de buurvrouw (die dezelfde auto rijdt) over kakkerlakken die zich nestelen in de auto. Verder worden in het weekend de grote boodschappen gedaan. Overal zijn ontzettend veel Nederlandse producten te krijgen. De Jumbo, Venz en G'woon hagelslag staan naast elkaar. Inmiddels staan er in het keukenkastje al heel wat vertrouwde producten. Want vanavond eten we pannenkoeken! Waar je in NL met één supermarkt bezoekje klaar bent is het hier niet ongewoon om verschillende supermarkten af te gaan. Het fruit bij supermarkt X halen, zuivel en vers bij Y en de rest bij Z. Zover gaan wij nog niet, dan maar een keer zonder dit of dat... En dan is het nog op de prijs letten geblazen, want voor je het weet heb je een pak vla van 10 gulden (5 euro) te pakken. Het ritme van thuis zit er nog goed in, maar het voordeel is wel dat je tussen alle huishoudelijke taken door zo even de hangmat induikt, of als je klaar bent naar het strand rijdt voor het echte eilandgevoel.

Maar een nieuw begin is ook een mooi moment om nieuwe gewoontes en ritmes aan te leren, zo moet je - als je hier wil sporten - net voor zonsopgang of net na zonsondergang gaan, om de ergste hitte te vermijden. Tot nu toe bestaat het sporten vooral uit rondjes hardlopen op het park. Verder wordt hier wel veel gezwommen, (beach) tennis en honkbal gespeeld, maar ik zoek nog steeds een beach volleybal locatie.
Ook een leuke toevoeging aan onze nieuwe ritme is het samen ontbijten. Als de zon op komt, tegen 7 uur, dan zijn wij drieën vaak ook al op. Hier ontbijten we tegenwoordig weer samen. Gezellig, lekker in de opkomende zon op de veranda een broodje hagelslag eten. Een goed begin van onze dag. Lisette is dan toch al wakker en zit er gezellig bij. Regelmatig rijden we samen naar mijn werk, zodat Annieke de rest van de dag de auto (enorme SUV) tot haar beschiking heeft. Want ja daar hebben we er maar één van.

Maar we zijn hier rijkelijk voorzien, ook al zijn onze spullen nog onderweg, we hebben alles wat we nodig hebben. Afgelopen weekend waren we op bezoek bij een stichting die zich inzet voor de allerarmste jeugd op Curaçao (schrijft Annieke vast nog iets over...) en dan wordt nogmaals duidelijk dat heel veel ook maar overbodige luxe is, en hoe snel je daaraan went.

Tot slot nog wat nieuwe & oude gewoontes =)

  • Op zondagochtend naar de GKV (old habits die hard ;) Hier waren we in oktober ook geweest en heel leuk contact gekregen met Marcel en Lisette.
  • De TV, die is nog niet aangeweest. Weet niet eens of de aansluiting eigenlijk wel werkt. De bank bij de TV wordt alleen gebruikt om Lisette te verschonen💩. We zitten toch alleen maar buiten.
  • Afspraken maken, hier heeft bijna niemand een volle agenda dus spreek je niet af voor over 4 weken, maar ga je gewoon langs =)
  • WhatsAppen, dat doe je toch het meest richting het einde van de dag. Maar als hier de avond valt, dan slapen jullie allemaal al...kunnen we nog niet echt aan wennen.
  • De wekker zetten, al is het niet nodig. De zon komt heel snel op en dan is het ook echt licht. En Lisette is dan ook klaarwakker.
  • Nederlands praten, het is zo makkelijk, en bijna iedereen spreekt het...toch zouden we werk moeten maken van Papiaments.
Wat een heerlijk ding #dushi